Er is een foto uit 1960, waarop Jan Kloos en ik te zien zijn als jongetjes van twaalf en dertien in een toneelstuk op de middelbare school in Amsterdam. In 1966 gaan we allebei biologie studeren en eten we naast elkaar onze boterhammen op in de Hortus Botanicus. Als CCC in 1969 verlegen zit om een gitarist, herinner ik mij dat Jan op zijn akoestische gitaar alle liedjes van de Beatles kan spelen.
Binnen één week maakt hij zich ons hele repertoire eigen en bovendien de moeilijke techniek van het flatpicken: het met één plectrum spelen van basloopjes en akkoorden.
Hij zal de gitarist van CCC blijven tot het officiële einde in 1974. Vanaf dat jaar komen we regelmatig op wisselende locaties bij elkaar om bij te praten en muziek te maken. In 1997 moeten wij onze jaarlijkse bijeenkomst afzeggen. Jan is ziek geworden en opgenomen in het Willibrordus Ziekenhuis te Venlo. We besluiten de reünie daarheen te verplaatsen. De opnames die er gemaakt zijn, zijn de laatste van de CCC. Jan Kloos overlijdt enkele maanden later op 3 april 1998.
Van alle bijeenkomsten uit de periode na 1985, zijn de beste momenten vastgelegd op deze CD. Vrijwel geheel zonder bas en drums, is het naar mijn idee desondanks of misschien juist wel daardoor het beste album van de CCC geworden.
Natuurlijk heb ik Jan gemist, na alles wat we samen hebben meegemaakt, maar nooit liet dat gemis zich zo duidelijk voelen als tijdens het mixen van dit album. Nooit hoorde ik zijn gitaar zo duidelijk. Het leek wel of er vier solisten aan het werk waren en een gitarist, die alle liedjes speelde, van elk begin tot elk eind, als een melodische metronoom, bas en drums en ritmegitaar tegelijkertijd.
Ook al zou dit album zijn naam niet dragen, dan nog was het een ode aan hem.

Ernst Jansz

[Terug naar inhoud CCC]     [Terug naar Ernst Jansz]